داغ بی تو زیستن

 

در رويا ديدم که با خدا حرف ميزنم  او از من پرسيد :آيا مايلي از من چيزي

 

بپرسي؟گفتم ....اگر وقت داشته باشيد....لبخندي زد و گفت: زمان براي من

 

تا بي نهايت ادامه دارد چه پرسشي در ذهن تو براي من هست؟پرسيدم:

 

چه چيزي در رفتار انسان ها هست که شما را شگفت زده مي کند؟ پاسخ

 

داد: آدم ها از بچه بودن خسته میشوند ... عجله دارند بزرگ شوند و

 

سپس..... آرزو دارند دوباره به دوران کودکي باز گردندسلامتي خود را در راه

 

کسب ثروت از دست مي دهند و سپس ثروت خود را در راه کسب

 

سلامتي دوباره از صرف مي کنند.... چنان با هيجان به آينده فکر مي کنند.

 

که از حال غافل مي شوند به طوري که نه در حال زندگي مي کنند نه در

 

آينده آن ها طوري زندگي مي کنند.،انگار هيچ وقت نمي ميرند و جوري

 

مي ميرند ....انگار هيچ وقت زنده نبودند ما براي لحظاتي سکوت کرديم

 

سپس من پرسيدم.. مانند يک پدر کدام درس زندگي را مايل هستي که

 

فرزندانت بياموزند؟ پاسخ داد:ياد بگيرند که نميتوانند ديگران را مجبور کنند

 

که دوستشان داشته باشند ولي مي توانند طوري رفتار کنند که مورد

 

عشق و علاقه ديگران باشند ياد بگيرند که خود را با ديگران مقايسه

 

نکنند  یاد بگيرند ...ديگران را ببخشند با عادت کردن به بخشندگي ياد بگيرند

 

تنها چند ثانيه طول مي کشد تا زخمي در قلب کسي که دوستش داريد

 

ايجاد کنيد ولي سال ها طول مي کشد تا آن جراحت را التيام بخشيد ياد

 

بگيرند يک انسان ثروتمند کسي نيست که دارايي زيادي دارد بلکه کسي

 

هست که کمترين نيازوخواسته را دارد ياد بگيرند کساني هستند که آن

 

ها را از صميم قلب دوست دارند ولي  نميدانند چگونه احساس خود را

 

بروز دهند  ياد بگيرند وبدانند ..دونفر مي توانند به يک چيز نگاه کنند ولي

 

برداشت آنها متفاوت باشدياد بگيرند کافي نيست که تنها ديگران را

 

ببخشندبلکه انسان ها بايد قادر به بخشش و عفو خود نيز باشند سپس

 

من از خدا تشکر کردم و گفتم آيا چيز ديگري هم وجود دارد که مايل باشي

 

فرزندانت بدانند؟

 

خداوند لبخندي زد و پاسخ داد: فقط اين که بدانند من اين

 

 

جا و با آن ها هستم..........براي هميشه

            

 

 

نوشته شده توسط ***فهیمه*** در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386 ساعت 2:13 موضوع دلتنگیها... | لینک ثابت